FOTOPASION.net HomeArticlesCfarë mund të mësoni nga Mona Liza për fotografinë?

Cfarë mund të mësoni nga Mona Liza për fotografinë?


Kur bie fjala për imazhe të famshme, na kujtohet Mona Liza e Leonardo Da Vinci-t.

Kur isha për vizitë në Luvër Paris, para disa vitesh, u habita nga turma e njerëzve që ishin mbledhur rreth këtij imazhi të vogël, të cilët shtynin për t’iu afruar edhe për të bërë forografi (kam disa fotografi fantastike të turmës).

Mona Liza ka qënë në qëndër të debateve dhe spekulimeve përgjate viteve, por pse i intigron kaq shumë njerëzit ky imazh dhe cfarë mund të mësojmë ne prej ti si fotograf?

Ndërkohë që jetojmë në epoka të ndryshme kohe (Mona Liza është pikturuar në vitet 1500) dhe përdoret teknologji tjetër, mund të ketë diçka te ky imazh i famshëm nga i cili të frymëzohemi si fotograf të ditëve të sotme?
Sot do t’iu shpjegoj disa aspekte nga Mona Liza të cilat i ka pikturuar Leonardo Da VInci dhe mund të përdoren në fotografimin e portreteve.

 

1.Kompozimi

Ndërsa ne shikojmë Mona Lizën sot dhe përbërjen e saj si mjaft të standartizuar dhe e thjeshtë - në kohën e saj,  Mona Liza u thye terren për tendencat të reja në pikturë të cilat kanë qenë të ndjekura për shekuj që atëhere.

Një nga elementet kompozicional të portretit, që për të është i njohur Leonardo, është përdorimi i një piramide në përbërjen e saj e cila tregon një subjekt me bazë të gjerë në pjesën e krahëve e në duart e saj, formimin e një cepi frontal dhe çdo gjë është në vendin e duhur për të pikturuar deri në sytë e saj dhe buzëqeshjen famëkeqe.

Kini parasysh: E njëjta formë përbërëse mund të bëj punë edhe për ne. Ndërsa unë nuk do të guxoj të sugjerojnë se kjo është e vetmja mënyrë apo më e mira për të fotografuar një portret -kompozimi piramidal është një vlerë që ia vlen përpjekja.

 

2.Poza

Përsëri - sot ne shikojmë Mona Lizën dhe pozimi duket normale, por me të drejtë për atë kohë ishte mjaft revolucionare sepse portretet në atë kohë ishin të ngurtë, të ashpër dhe shpesh herë në profile sesa një pamje ballore.

Në ndryshim - Mona Liza është disi e relaksuar dhe e qetë, mbështetur me krahun në një karrige me duart e saj të kryqëzuara si një gjest relaksues i modës. 

Gjithashtu të pazakontë për atë kohë ishte fakti se Leonardo shkoi kundër normave me inkuadrimin e këtij imazhi dhe prirej për një gjatësi tre çerek përbëjnë, në një kohë kur bëhej fjalë për inkuadrim të plotë në gjatësi. Në këtë mënyrë ai i mbushur kuadrin me subjektin e tij, e cila i nënshtrohej një imazhi intim dhe pak vend për shpërqëndrim në kontekstin e saj.

Një aspekt i fundit është që Leonardo ka pozicionuar sytë e Mona Lisa në nivelin e syve të personit që e shikonë imazhin. Kjo sjell një ndjenjë familjariteti tek mënyra e të parit direkt në sytë e saj (nuk ka ndjenjën që jemi duke shikuar poshtë saj ose se ajo e bën tek ne).
 
                                 

Kini parasysh: Ky pozicionim funksionon sot. Plotësoni kornizën e imazhit tuaj me subjektin duke përdorur tre çerek të gjatėsisë së saj, relaksoni subjektin tuaj, ktheni shpinën e tyre  pak nga aparati dhe të shikojnë direkt në aparat. Jepini diçka për të mbështetur duart (vështirë se mund të shohim ndryshe). Mbi të gjitha – prisni që subjekti juaj të jetë i shplodhur.

 

3.Sfondi

Shumë është përfolur dhe për sfondin e Mona Lizës dhe ne mund të nxjerrim disa konkluzione sot.

Një gjë që vlen për tu vënë re është që pikturimi i subjektit dhe i sfondit është i fokusuar njësoj, me shumë detaje, sfondi i Mona Lizës duket sikur “zbehet” ose i dalë jashtë fokusit ndryshe nga subjekti në të. Ky ishte një efekt i ri në kohën e krijimit të tij, por ai është një efekt që përdoret shumë nga fotografët e sotëm duke përdorur një hapje të objektivit më të madhe dhe duke lënë jashtë fokusit të gjithë sfondin përvec subjektit.

Ndërsa  ka patjetër pika interesante në sfond (ka shumë debate rreth se të dy anët e saj “përputhen” dhe nëse kjo është menduar të jetë një lloj i një sfondi të fantazuar) ngjyrat në të janë disi të buta, të mbytura e delikate - (duke lënë përsëri në qendër Mona Lizën)  

Kini Parasysh: Ka mënyra të ndryshme për të përdorur sfondin e një portreti. Ai ose mund të përdoren për të vënë subjektin tuaj në qëndër të kontekstin - ose ajo mund të përdoret si një sfond që është kryesisht një vend bosh me disa tipare ku spikat subjekti juaj me mënyrë se si qëndron. Në një farë mënyre Leonardo ka bërë të dy metodat me sfondin e tij. Fokusi nuk largohet nga subjekti – ndërkohë peisazhi pas saj vazhdon të ketë  elemente të fshehtë dhe me interes për të. Është gjithashtu vizive mënyra plotësuese e disa nga formave dhe ngjyrave pothuajse kanë një efekt pasqyre tek rrobat e sybjektit.Duhet konsideruar me kujdes sfondi juaj - ajo mund të rrisë në masë të madhe ose të heqi vëmëndje nga portreti juaj.

 

4.Drita

Një nga gjërat që më pëlqen rreth Mona Lizës është mënyra me të cilën i bie drita. Leonardo përdor një mënyrë për të nxjerrë në dritën e syve të shikuesit një pjesë të imazhit që ai dëshiron të jetë në dukje (në fytyrë dhe duart) dhe balancimin e bukur të imazhit, duart e vëna në pozicion përballë fytyrës.

Leonardo gjithashtu përdor hije (ose mungesa drite), thellësi për të shtuar dhe dimensione të aspekteve të ndryshme të imazhit - veçanërisht zonën rreth qafës së Mona Lisës dhe në rrudhat në veshjen tek krahu.


                 

 

5.Veshja

Ne kemi biseduar rreth veshjeve dhe portreteve. Leonardo përdor tonet e errëta për veshjen në këtë portret. Edhe një herë - ky portrete është ndryshme nga portretet e tjera të kohës, të cilat janë të shquara për ndriçimin që kanë.

Ndërsa  veshja ka mjaft detaje (dantella e punës është mjaft e mirë dhe detajet mbi supet saj janë shumë mirë) dhe e gjitha ajo është mbajtur në kuadër të ndjenjës së imazhit - gjithëçka punon për të theksuar fytyrën e saj.

             

Kini parasysh: Veshja është një tjetër element i cili mund të  përbëj shpërqëndrim ndaj portretit. Bëni si Leonardo, përdorni veshje që të shkojnë me subjektin dhe jepini kontekst por pa i shpërqëndruar shikuesit.

 

6.Inkuadrimi

Një nga gjërat që nuk e kisha vërejtur në lidhje me Mona Lizën më parë, por që e kam lexuar sot është se në të dyja anët e subjektit, në bazë dhe në anën e secilit prej supeve ka gjysmë rrethi në formë topi (shih imazhet më poshtë në të majtë).

           

 

Besohet se ajo që ne shohim aktualisht në imazh,në të vërtetë është pak më e vogël se origjinali. Një pjesë e imazhit është humbur kur imazhin u ri-inkuadrua në një pikë. Cilat ishin topat?.

Teoria më e pranueshme është që në versionin origjinal të pikturës, dy kolona shtriheshin prej topave dhe lart, në të dy krahët e Mona Lizës. Ajo është ulur në ballkon duke parë përtej pamjes prapa saj. Mund të shikoni cepin e ballkonit që shtrihet ndërmjet dy shtyllave. Një ripordhim i Mona Lizës me shtyllat.

Leonardo ne këtë mënyrë ka përdorur teknikën që sot përdoret për fotografimin, inkuadrimin. Kjo teknikë ka të bëjë me mënyrën e vendosjes të shikimit të shikuesit tek objekti juaj.  Gjithashtu kjo ka potencial për vendosjen e kontekstit në një portreti.

 

Kini parasysh: Mësoni të përdorni teknika si inkuadrimi për të vendosur shikimin e shikusit tek objekti juaj. Ikunadrimi mund të jetë pjesë natyrale e ambjentit përreth subjektit. Pos e përdorni në çdo fotografi tuajën por kini parasysh që ta përfshini atë pasi i jep një dimension tjetër portretit tuaj.

 

7.Misteri

Kush është gruaja (mendohet ajo është një nga format femërore të vetë Leonardos përmes gruas së njeriut që komisionoi imazhin)? Çfarë është sfondi? Pse është duke qeshur ajo (ose është ajo duke qeshur)?

                           

Ka diçka misterioze në lidhje me dy gjera: subjekti në vetvete (pamja e saj është tërheqësë dhe menduar) dhe mënyrën se si ështëe pikturuar imazhi (Leonardo përdoret një teknikë që quhet 'e mjegullt' rreth cepave të subjekti, gjë që ishte re për atë kohë dhe që I ka dhënë cilësisënë e misterit). Kjo lë të shikuesit pyetje dhe i kërkon të hyrë në të, me imagjinatë. Elementet e lënë imazhin e hapur për interpretim mund të kenë impakt te shikuesit).

Mona Lisa I ka përfshirë shikuesit ë saj në imagjinatën e tyre dhe kanë diskutuar për të me shekuj, thjesht sepse lë një pjesë të historisë pa e thënë. Kjo është diçka që nuk mund të mësohet nga një fotograf , por vjen me eksperiencën.

 

Origjinali nga: Darren Rowse
http://digital-photography-school.com/what-the-mona-lisa-can-teach-you-about-taking-great-portraits